یک نفر از هر دو نفر شاغل در استان‌های همدان و تهران در هفته بیش از 49 ساعت کار می‌کنند و به دنبال اضافه کاری هستند. در عین حال، گرایش به اضافه کاری در استان‌هایی مانند یزد، خراسان جنوبی، کرمان و لرستان حدود 50 درصد کمتر از سایر مناطق کشور است.

به نظر بعضی ها فوتبال دنیا را سپ بلاتر و میشل پلاتینی روسای فیفا و یوفا می چرخانند، عده ای دیگر با این نظر موافق نیستند و می گویند روسائی باشگاه هائی همچون پرز (رئال مادرید) ، آبرامویچ (چلسی)، برلوسکونی( میلان)، موراتی( اینتر میلان) و شیخ منصور (منچستر سیتی) حاکمان واقعی دنیای فوتبال هستند، گروه سوم عقیده دارند که افرادی همچون مسی، رونالدو ،گواردیولا ،مورینیو ، فرگوسن و بکن بائر فوتبال دنیا را در چنگ خود دارند. ولی یک اسم هست که نمی شود به هیچ وجه از او گذشت و آنهم ژرژ مندس (Jorge Mendes) مدیر برنامه 48 ساله پرتقالی است که دنیای اصلی فوتبال یعنی بهترین بازیکنان و مربیان را در اختیار خود دارد. آنها (مدیران برنامه های بازیکنان و مربیان)، نه بازی می کنند، نه کسی را تمرین می دهند و نه برای باشگاه ها پول تهیه میکنند ولی در دنیای فوتبال آقائی می کنند.
این لیسبونیائی ( پرتقال) که اسم کاملش ژرژ پائلو آگوستینو مندس که از 30 سالگی وارد این شغل شده و بزرگان آنرا یکی یکی حذف نموده است. شغل های زیادی را امتحان نمود از دی- جی گرفته تا مالک نایت کلاب بودن. پدرش یک کارمند ساده دولت بود و مادرش خانه دار.همیشه دوست داشت که متوسط نباشد، می گویند که روز دوشنبه یک تجارتی را راه می انداخت ودر یک شنبه همان هفته با سود خوب می فروختش! علاقه زیادی به کار داشت و شم بیزنیسی بسیار قوی. با یک اتوموبیل معمولی هزاران کیلومتر مسافت را در پرتقال و اسپانیا طی می نمود که کاری انجام شود. الان فقط با جت شخصی اش مسافرت میرود.ممکی است که صبح در لندن با آبراموویچ صبحانه، ناهار را با موراتی در میلان و شام را با پرز در مادرید صرف نماید. در دفتر تلفنش فقط اسامی روسا را می شود پیدا کرد.
در پرتقال احترام زیادی برایش قائل هستند. سالها با پورتو کار کرد و قهرمانی های زیادی به خاطر توانائی های او بدست آورد. او پورتوئیها را با سیستم " ارزان بخر- و گران بفروش" آشنا کرد.در این اواخر بخاطر اختلافات با پورتو به سمت بنفیکا متمایل شده است. مندس کارآگاه هایی دارد که در هنگام لزوم به او کمک می کنند. حتی می گویند که گواردیولا و زوبیزارتا را شنود می کرده واز بازیکنان مورد علاقه آنها با خبر می شده است!

به گزارش مجمع جهانی اقتصاد که مقر اصلی آن در ژنو واقع است، ایران به لحاظ رقابت‌پذیری در بین 144 اقتصاد جهان، رتبه 83 را به خود اختصاص داده است. این در شرایطی است که در گزارش سال 2014-2013 که سال گذشته توسط این مجمع ارائه شده بود، ایران در رتبه 82 قرار گرفته بود و رتبه امسال یک پله تنزل را نشان می‌دهد. اما تنزل رتبه ایران در سال گذشته نسبت به سال قبل از آن 16 پله بوده است. 
تعیین رتبه رقابت‌پذیری همه کشورها بر‌اساس 12 شاخص عمده انجام می‌شود که به ترتیب عبارتند از: موسسات، زیرساخت‌ها، فضای اقتصاد کلان، بهداشت و تحصیلات ابتدایی، آموزش عالی و حرفه‌ای، کارآیی بازار کالاها، کارآیی بازار کار، توسعه بازار مالی، آمادگی تکنولوژیک، اندازه بازار، تبحر کسب‌و‌کارها و ابداعات. بر اساس این 12 معیار، نمره‌ای به هر اقتصاد اختصاص می‌یابد. هر چه این نمره که طیف آن از یک تا 7 است، بالاتر باشد، از رقابت‌پذیری بیشتر آن اقتصاد حکایت می‌کند. نمره امسال ایران در رقابت‌پذیری 03/4 است که نسبت به سال قبل کاهش یافته است. نمره ایران در گزارش سال قبل مجمع جهانی اقتصاد 07/4 بوده است. در بررسی شاخص‌های کلیدی اقتصاد ایران جمعیت کشورمان 1/77 میلیون نفر، تولید ناخالص داخلی ایران 3/366 میلیارد دلار آمریکا، سرانه تولید ناخالص داخلی کشورمان 65/4750 دلار و تولید ناخالص داخلی ایران بر اساس برابری قدرت خرید به‌عنوان درصدی از کل تولید ناخالص جهان 09/1 درصد ذکر شده است. نمره ایران در زمینه موسسات از یک تا 7 رقم 4/3 را به خود اختصاص داده است. نمره زیرساخت‌های ایران 1/4، نمره فضای اقتصاد کلان ایران 8/4، نمره بهداشت و تحصیلات ابتدایی ایران 0/6، نمره آموزش عالی و حرفه‌ای ایران 2/4، نمره کارآیی بازار کالاها 9/3، نمره کارآیی بازار کار ایران 0/3، نمره توسعه بازار مالی ایران 0/3، نمره آمادگی تکنولوژیک ایران 0/3، نمره اندازه بازار ایران 1/5، نمره تبحر کسب و کارها و بنگاه‌های اقتصادی ایران 5/3 و نمره ابداعات ایران 1/3 اعلام شده است. در این نمره‌ها بهترین رقم 7 و بدترین یک است.
جدول امسال رتبه رقابت‌پذیری کشورهای جهان (جدول زیر) نشان می‌دهد که سوئیس با نمره 7/5 رقابت‌پذیرترین اقتصاد جهان است و پس از آن اقتصادهای سنگاپور با نمره 6/5 و ایالات متحده با نمره 5/5 به ترتیب در رتبه‌های دوم و سوم قرار گرفته‌اند. علاوه بر این، 10 اقتصادی که 10 جایگاه نخست این رتبه بندی را به خود اختصاص داده‌اند، دست‌کم سه سال است که در زمره 10 اقتصاد برتر رقابت‌پذیر قرار دارند. در این گزارش آمده است: کارآیی مطلوب، ابداعات و ثبات در شاخص‌های اقتصاد کلان سوئیس باعث شده است این اقتصاد برای ششمین سال متوالی رتبه نخست رقابت‌پذیری را در میان اقتصادهای جهان به خود اختصاص دهد. البته نمره این اقتصاد در زمینه یافتن نیروی کار باکیفیت دچار تنزل شده است. آمریکا در جایگاه سوم بالاتر از فنلاند و آلمان قرار گرفته است و ژاپن با سبقت از هنگ‌کنگ و هلند رتبه ششم را به خود اختصاص داده است. کشورهای عضو یورو از جمله رومانی، پرتغال و لتونی از جمله کشورهایی هستند که رقابت‌پذیری اقتصاد آنها ارتقا یافته است. یونان هم که در ارتقای رتبه کشورهای عضو یورو نقش بسزایی دارد، توانسته است نسبت به رتبه 91 خود در سال گذشته 10 پله ترقی کند و به رتبه 81 جهان دست یابد. این اقتصاد، ارتقای رتبه خود را مدیون بهبود بازار کالاها و بازار کار و کاهش شدید کسری بودجه خود است که موجب شده است چشم‌انداز این اقتصاد بهبود یابد، گر چه هنوز سطح بدهی دولتی این کشور بسیار بالاست. اقتصاد چین هم با یک رتبه ارتقا به رتبه 28 رسیده است. اقتصاد روسیه با 11 پله جهش، به رتبه 53 رسیده که آن را مدیون افزایش تبحر و پیشرفت بنگاه‌های اقتصادی و کسب و کارهایش است. البته این آمار مربوط به پیش از درگیری‌های این کشور با اوکراین است. اقتصاد هندوستان با 11 پله سقوط به رتبه 71 رسیده است و 14 پله پایین‌تر از برزیل، به ضعیف‌ترین اقتصاد گروه بریکس به لحاظ رقابت‌پذیری تبدیل شده است. رقابت‌پذیری هندوستان از سال 2009 تاکنون همواره در سراشیبی سقوط بوده که دلیل عمده آن معضلات بخش بهداشت و آموزش ابتدایی، مالیات بالای کسب و کارها، ضعف تکنولوژی و بازار کار خراب آن است.

۱- دهه ۱۳۳۰: کشاورزی (بخش مسلط کالایی)

در این دهه، ایران دارای اقتصاد کوچکی بوده با جمعیت کم و بیسوادی خیلی زیاد که دارای اقتصاد معیشتی با توزیع نابرابر بوده است. ایران دارای جامعة روستایی با اقتصادی دارای تکنولوژی ساده و اقتصادی سنتی بوده که دولت نه می­ توانسته از یک بخش حمایت کند و نه رقابتی در آن وجود داشته است. دهه ۳۰ ده ه­ای است که نفت در آن تبدیل به منبع اصلی دولت در اقتصاد می­ شود و اگر به حساب های ملی مراجعه کنیم، می­ بینیم که ترکیب تولید ناخالصی ایران در آن سال ها نسبت به سال های اخیر، بسیار متفاوت است؛ حدود ۳۵ تا ۳۷ درصد از تولید ناخالص داخلی را نفت تشکیل می­ داده و تقریبا همین مقدار را هم بخش خدمات بر عهده داشته است. یعنی بخش خدمات و بخش نفت حدود ۸۰ درصد از تولید ناخالص داخلی را تشکیل می­ داده­ اند و فعالیت های کشاورزی و صنعتی و غیره هم مربوط به ۲۰ درصد بقیه می­ شده است.

در دهه ۳۰ رویکردی که در تخصیص منابع نفتی وجود داشته، به زیربناها و آموزش توجه داشته است.